Close

Miscellaneous

De Andere Stem

In oktober 2015 bezocht ik de voorstelling La Voix Humaine van Toneelgroep Amsterdam. In het stuk, een 70 minuten lange monoloog, probeert een vrouw – Halina Reijn – haar ex terug te krijgen via de telefoon. Reijn wist me met haar acteerwerk omver te blazen. Toen ik hoorde dat Ramsey Nasr een voorstelling zou gaan maken waarin hij de stem aan de andere kant van de lijn speelt, kon ik niet wachten deze te zien. Ruim een jaar later was het zover.

De Andere Stem speelt zich niet af in een van de twee ‘normale’ zalen van de Schouwburg. We lopen naar een zij-ingang van het gebouw. Daar blijkt ook een zaaltje te zitten. Het is een kleine zaal en de stoelen zijn oud en stroef. Nasr zit op het podium, knieën opgetrokken. Er staat een bank, rugleuning naar het publiek. Links is een trap naar boven. Onder de trap kartonnen dozen. In de wand achteraan op het podium bevindt zich een groot raam. Blijkbaar is het buiten donker, want het raam is niet meer dan een zwart gat. De voorstelling begint.

Nasr belt via zijn laptop. Hij lijkt een moeilijk gesprek te hebben, verdedigt zich, wordt boos, biedt excuses aan en wordt weer boos. Het meisje waarmee hij nu lijkt te gaan samenwonen hangt er een beetje omheen en heeft begrip voor het lang durende telefoongesprek. Omdat er niet veel gebeurt heb ik lang het gevoel dat dit nog een inleiding is en de voorstelling eigenlijk nog moet beginnen, maar halverwege begrijp ik dat dat niet meer gaat gebeuren. De voorstelling is langdradig.

Wat ik niet goed kan plaatsen is de keuze om dit stuk in de moderne tijd te laten afspelen. Waarom belt Nasr met zijn laptop terwijl Reijn – in de tijdscontext van het stuk – moest bellen via de centrale? Wat het nog vreemder maakt is dat Nasr vaak de hele kamer rondloopt terwijl zijn laptop op één plek blijft staan en het beeldscherm van de computer de hele voorstelling lang wit is. Ook het licht kon ik niet vatten. Soms valt er licht door het raam vanuit een bepaalde hoek waardoor het lijkt alsof het ochtend is, terwijl het in het stuk geen ochtend is.

De gebruikte muziek vond ik overbodig en storend. Zo is in een scene de telefonische verbinding tussen de twee ex-geliefdes verbroken en gaan Nasr en zijn nieuwe vriendin Charlotte, gespeeld door Djamila Landbrug, samen eten. Er klinkt harde muziek door de zaal en de twee lijken samen een leuk dinertje te hebben. Door de muziek lijkt de tijd sneller te gaan op het podium, maar dit is niet van toegevoegde waarde. In dit stuk is het juist belangrijk dat er de tijd genomen wordt voor de emoties van het lange telefoongesprek.

Aan de andere kant kun je stellen dat de muziek weergeeft hoe ‘hij’ omgaat met de break up met zijn ex. Blijkbaar doet het hem niet heel veel meer en is de muziek daarom juist heel gepast. De tijd gaat nu eenmaal veel sneller met zijn nieuwe vriendin. ‘De andere kant’ is dan ook het positieve van de voorstelling. Je hoort letterlijk ‘de andere stem’ en krijgt een ander beeld van de vrouw die je ziet en hoort in La Voix Humaine. De vrouw blijkt niet alleen maar zielig te zijn maar ook manipulatief, gezien vanuit het andere perspectief. Of je dit wil weten is de vraag.

De Andere Stem is ietwat langdradig, de keuze voor de moderne tijd is raadselachtig en het licht en geluid vind ik niet spetterend. De andere kant van het verhaal is mooi, maar als je La Voix Humaine al hebt gezien zou ik deze aan de verbeelding overlaten.

 

De Andere Stem tourt volgend jaar weer door het land en is in februari te zien in de Amsterdamse Stadsschouwburg.

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 20 juli door:

Blogger

Nikki Verhoeven

Hoi, ik ben Nikki. Ik vind kunst, cultuur en mensen ontzettend interessant en daar blog ik over voor De PIT. Zelf maak ik muziek en houd van koken, lezen en schrijven. Op zaterdag ben ik barista in de leukste koffiezaak van Amsterdam!

Posts
Nikki
Verhoeven