Close

Review

Klassiek versus experimenteel: Sons & daughters jr.

Zaterdag 8 april zag ik in de Stadsschouwburg het theaterstuk Sons & daughters jr. Dit persoonlijke manifest toont het perspectief op liefde van 25 jongeren van Toneelgroep Amsterdam Junior. Een mooi stuk, maar wel wat chaotisch.

Ieder jaar maakt TA-junior een eigen voorstelling losjes gebaseerd op, of enkel geïnspireerd door, de voorstelling van Toneelgroep Amsterdam (deze keer husbands and wives van Woody Allen). Vorig jaar schreef Pit Crewlid Céline al een review over Kings of war jr. Céline was niet laaiend enthousiast, in deze review lees je het oordeel dat ik velde over Sons & Daughters jr.

Storytelling of theater?
Sons & daughters jr. is een experimenteel stuk. Naar eigen zeggen gaan de 25 onervaren acteurs op onderzoek uit naar “…de meest banale én filosofische aspecten van dit wonderlijke fenomeen (de liefde)”, en stellen ze vragen als: “Wat is aantrekkingskracht? Hoe maak je goed ruzie? Kun je verliefd worden via Tinder?”

Ik kreeg meer het gevoel dat ik bij een storytelling-middag zoals Echt Gebeurd zat, dan bij een voorstelling van Toneelgroep Amsterdam.

Tijdens de voorstelling wordt duidelijk dat de spelers allemaal eigen onderzoeken doen naar deze onderwerpen en dat zij tijdens het stuk proberen om antwoorden te vormen op die vragen, met behulp van het publiek. Zo ontstaan er meerdere keren gesprekken tussen het publiek en de spelers over wat echte liefde is. Een interessante toevoeging en leuk om naar te luisteren, maar ik kreeg meer het gevoel dat ik bij een storytelling-middag zoals Echt Gebeurd zat, dan bij een voorstelling van (een afsplitsing van) Toneelgroep Amsterdam.

Uitgekauwde interactiviteit
Sowieso is die interactiviteit inmiddels een beetje uitgekauwd: ook de TGA-junior voorstelling van vorig jaar bestond voor een deel uit het publiek dat moest meedenken over vraagstukken over macht. Het verschil met de voorstelling van dit jaar is, in mijn ogen, dan ook vooral dat het stuk dit jaar nog meer een montagevoorstelling is in plaats van één verhaal. Wie wel eens bij voorspeelavonden van de Amsterdamse Jeugdtheaterschool is geweest weet waar ik het over heb: de eindeloze onlogisch in elkaar gezette stukken zijn heel leuk om te spelen en fijn om te zien als je kind een rol heeft, maar voor ander publiek is het vooral chaotisch en weinig écht vernieuwend.

Het voelt bijna alsof ze ergens halverwege zijn gestopt met repeteren.

Het niet benutten van middelen
Desalniettemin vond ik Sons & daughters jr. geen slecht stuk: ik heb me niet verveeld, wel gelachen, en heb na afloop de oren van het hoofd van mensen in mijn omgeving gekletst over de betekenis van liefde. Ondanks dat het stuk dus wel iets losmaakte, kreeg ik toch het gevoel dat het de makers niet helemaal gelukt is waar te maken wat zij gewild hebben… En dat terwijl zij wél een goed idee en 25 enthousiaste spelers tot hun beschikking hadden: het voelt bijna alsof ze de middelen die zij in handen hadden niet tot het uiterste benutten, maar ergens halverwege zijn gestopt met repeteren, om zo iets nieuws en innovatiefs te kunnen presenteren. Dit, zo blijkt, is niet per definitie beter dan een klassiek toneelstuk met een begin, midden en eind.

Benieuwd geworden?
Sons & daughters jr. is tot en met 23 april te zien in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Kaartjes kosten 10 euro met een CJP-pas en 12,50 zonder.

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 11 april door:

Joanne van Gool

Ik ben Joanne en ik hou van eten, koken, schrijven, praten, luisteren en Creatieve Dingen doen. Ik ben volgend jaar klaar met school en dan wil ik tienermoeders gaan redden.

Posts
Joanne
van Gool