Close

Review

Sontag: lachen en falen

Het is dinsdagavond en ik heb mij op een stoel op de voorste rij van de grote zaal van het Frascati Theater gesetteld. Achter mij praten twee vrouwen. “Wat voor recensies Sontag heeft gekregen?” vraagt de één. Ik doe mijn best om het antwoord niet te horen. Drie sterren. Shit. Poging om zo onbevooroordeeld mogelijk erin te gaan mislukt. Dan wordt het plots zwart.

Sontag wie?
Susan Sontag is filosofe, schrijfster, politiek activiste en inspiratiebron voor deze voorstelling. Sontag, geregisseerd door Naomi Velissariou, is geen biografie, maar een larger-than-life droomwereld bevolkt door personages die Sontags’ gedachten denken. Dit alles speelt zich af in een knusse huiskamer setting, waar moeder in een grote fauteuil zit. Ze is net verlaten door haar vrouw en haar wereld is gestopt met draaien. Ondertussen draaien haar zoon en collega schrijver wél als bezetenen om haar heen.

Lachen wanneer iets niet grappig is.

Faalangst
Ik had gehoopt dat de schrijver en regisseur het voor elkaar hadden weten te krijgen de thema’s waar Sontag over sprak, om te vormen naar personages. Personages met de zelfde struggles als de millenials van nu. Want daar wordt Susan Sontag zo om geprezen. Het blootleggen van de problemen waar de jonge mensen van nu tegenaan lopen. Ik zou heus liegen als ik zou zeggen dat de personages zich hier niet eenzaam voelden, bang waren om te falen, opzoek waren naar succes en zich de vraag stelde wat talent inhoud. Maar ze spraken niet hun eigen woorden. De tekst was overduidelijk een lang essay van Sontag direct vertaald naar het theater.

Berusting
Tussen de worsteling van de personages door komt Velissariou zelf op. In feestkleding en met harde muziek op de achtergrond scandeert zij de problemen van de 20ers van nu. LACHEN WANNEER IETS NIET GRAPPIG IS. JE ALTIJD ALLEEN VOELEN. NIET DURVEN FALEN. (Nu, een dag later, dreunen de woorden nog steeds door in mijn hoofd) En dan wordt het zwart. Na elke scene wordt het zwart. Zo donker dat je de persoon naast je op de tribune niet kan zien en je gedwongen bent tot het even laten berusten van alle woorden die je zonet hebt gehoord .

Haar wereld is gestopt met draaien

Ga dat zien!
De korte rustpauzes zorgen er voor dat ik ben gaan nadenken. Over hun keuzes. Over mijn keuzes. Dus de conclusie: misschien is de voorstelling niet de meest bijzonder overweldigende die ik ooit heb gezien, toch is het het zeker waard om hem te bekijken, want na de 80 minuten is hij nog niet afgelopen. De eerst komende dagen erna speelt hij doodleuk verder in je hoofd.

De voorstelling is op tournee, is helaas niet meer in Amsterdam te zien maar speelt nog op 24 en 25 februari in de Toneelschuur in Haarlem. Kaartjes kosten tussen de 9,50 en 13 euro en koop je hier.

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 15 januari door:

Amber van Veen

Halloo!
Ik ben gek
op kunst en avontuur
Liefs van
Amber

Posts
Amber
van Veen