Close

Review

Project Love

In de wandelgangen hoorde ik over het debuutroman The Rosie Project van de Australiër Graeme Simsion. Nieuwsgierig van alle enthousiaste verhalen ging ik op onderzoek uit. Is het een goed boek voor de PIT-lezers? You’ll find out here…

Lachen, gieren, brullen
‘Ik heb zo moeten lachen om dit boek!’ vertelt een (mij onbekend) meisje tegen haar vriendin, wijzend naar The Rosie Project. Stiekem luister ik mee naar het gesprek en op het moment dat ze verder lopen naar een ander gedeelte van de boekwinkel, grijp ik het boek. Na de achterkant gelezen te hebben ben ik wel heel nieuwsgierig geworden. Is dit boek écht zo grappig als dat meisje beweert?

The Wife Project
The Rosie Project gaat over Don Tillman, een geneticaprofessor aan een gerenommeerde universiteit. Don is single en daar wil hij zo snel mogelijk een einde aan maken door middel van ‘The Wife Project’ (of in het Nederlands: ‘het Echtgenote Project’). Hij stelt een vragenlijst op en laat verschillende vrouwen deze invullen om zo zijn perfecte toekomstige echtgenote te vinden.

Don is single en daar wil hij zo snel mogelijk een einde aan maken.

Klinkt misschien een beetje raar, maar Don heeft het idee dat dit voor hem de enige mogelijkheid is. Sociaal gezien gaat het Don namelijk maar moeilijk af. Hoewel het nooit uitgesproken wordt in het boek, komen er in het gedrag van Don veel autistische trekken naar voren, wat leidt tot de meest hilarische en ongemakkelijke sociale situaties.

Daaaag schema!
Don heeft zijn hele leven ingedeeld in een strak schema. Zijn dag staat tot op de minuut gepland. Orde en structuur is waar hij naar streeft. Dit zoekt hij dan ook zeker in zijn toekomstige vrouw. Maar dan ontmoet hij Rosie, een kandidate voor The Wife Project die Gene (Don’s beste vriend) aan hem voorstelt.

Orde en structuur is wat hij zoekt in zijn toekomstige vrouw.

Rosie blijkt het tegenovergestelde te zijn van Don en dus totaal geen match voor zijn enquête. Maar tot Dons verbazing kan hij het wel erg goed met haar vinden! Vooral vanaf het moment dat hij haar helpt met het zoeken naar haar biologische vader, wordt hun band sterker..

Afbeeldingsresultaat voor the rosie project

Laugh-out-loud?
Als je de reviews op de voorkant en het meisje in de boekhandel mag geloven heb je een waar komedieboek in handen! ‘A laugh-out-loud debut’, zo stelt de Mail on Sunday. Nu is natuurlijk de vraag of dat echt zo is, of dat het me tegenviel… Nou lieve lezer, ik kan je wel zeggen; een paar keer heb ik mijn lach echt niet in kunnen houden!

Kleine details
Het zit ‘m in de kleine details die dit boek grappig en licht maken. Bijvoorbeeld het feit dat Don geen sarcasme kan ontdekken en alles letterlijk neemt zoals het gezegd wordt. Dit leidt tot verwarring en onderliggende grapjes die niet begrepen worden door Don zelf. Ik kon er smakelijk om lachen! Maar het is ook mooi om iemand met (waarschijnlijk) autisme te leren kennen. Door de schrijfstijl van het boek lijkt het alsof Don je persoonlijk vertelt over alles wat hij meemaakt, daardoor word je echt meegenomen in zijn belevingswereld. Zijn redenatie en gedachtegang worden helemaal duidelijk. Hierdoor leef ik echt mee met Don.

Leuk tussendoortje
Na het lezen van de eerste hoofdstukken verwachtte ik dat ik snel uitgekeken zou zijn op deze schrijfstijl, juist omdat niet in een algemene vertelvorm geschreven is. Dit viel gelukkig erg mee! De beschreven gedachtegang van Don bleef juist verrassen. Waar ik wel tegenaan liep was het feit dat het verhaal me niet dusdanig in zijn greep hield dat ik het perse uit wilde lezen. Zo is de verhaallijn niet erg verrassend, wat jammer is. The Rosie Project is een leuk, luchtig boekje voor tussendoor, om af en toe als je tijd hebt, een paar hoofdstukjes van te lezen.

Nieuwsgierig?
The Rosie Project is zowel in het Nederlands als in het Engels verkrijgbaar! Let’s go to the boekenwinkel!

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 29 september door:

Inge de Groot

Hi there! Ik ben Inge, 18 jaar oud en ik houd van voetbal, vele soorten muziek en schrijven! Er is niet echt iets wat je perse over me moet weten. Alleen dat ik ongecontroleerd mezelf kan zijn in vele situaties, graag nieuwe mensen leer kennen en soms een enorme fascinatie kan hebben voor bepaalde woorden omdat ze geweldig klinken. (Zoals de woorden ‘fascinatie’ of ‘klinken’!) Daarbij vraag ik me soms ook af hoe je een uitroepteken uitspreekt. Daaag!

Posts
Inge
de Groot