Close

Review

Kom kijken naar Lost Project!

Vanavond en morgen in de Tolhuistuin: ‘City Lost Me’ van ‘Lost Project’. Gaat dat zien! Een fantastische voorstelling over de zoektocht naar een plek waar je jezelf kunt zijn, naar je ware identiteit, ondanks de geschiedenis van je land, ondanks tradities. Of misschien juist wel dánkzij dat alles…

Thuis
In deze tijd leven we met vooroordelen, verwachtingen en schuldgevoelens. Zelfs als we ze niet allemaal uit zouden spreken, zouden we ze nog steeds kunnen voelen. Er gebeurt een hoop in de wereld en we zijn er ons bewuster van dan ooit. Wat is dan een thuis en hoe kan je je thuis voelen? Weet jij eigenlijk waar jouw thuis is?

Voel je verbonden
Gisteren was ik bij de voorstelling “City Lost Me” in de Tolhuistuin. Dit stuk is van het nieuwe theatergezelschap Lost Project en werd gemaakt onder leiding van Priscilla Vaudelle en Tim van den Heuvel. Nergens jezelf kunnen zijn en geen plek hebben waar je jezelf kunt vinden. Ook al ben ik zelf 100% Nederlands, iedereen is opzoek naar zijn afkomst, tradities en een plek waarmee we ons verbonden voelen. Dat is waar de voorstelling van Lost Project over gaat.

Ik voelde me direct verbonden met de spelers.

Ik leer de cast kennen
Meteen vanaf het begin van de voorstelling leer ik de cast stuk voor stuk kennen. Waar ze vandaan komen, wat hun principes zijn, de reden waarom ze naar Nederland zijn gekomen en wat ze waarderen aan hun levens hier. Ik voel me direct verbonden, waardoor de klap alleen maar harder komt, als blijkt dat er meer achter dit stuk zit.

Verleden
Zoals elk land goede kanten heeft, hebben ze ook slechte kanten. Wat mij opvalt is dat we in Nederland alles en iedereen in hokjes proberen te stoppen. Wat niet normaal is, is dus automatisch anders. Ik zie in ‘City Lost Me’ hoe mooie dingen en bijzondere mensen verloren gingen in het systeem wat Nederland in de laatste jaren heeft opgebouwd. Ik zie hoe sommige personages zich schaamden voor hun huidskleur, omdat ze nog steeds niet eerlijk behandeld worden.

Wat niet normaal is, is dus automatisch anders.

Ik zie hoe wij Nederlanders anderen vroeger hebben behandeld en we nog steeds leven met dat verleden. Maar wat mij het meeste raakte is het feit dat we daar geen afscheid van kunnen nemen. Ik besef meer dan ooit dat elk land, elke cultuur en elk geloof een verleden heeft. We kunnen niet dansen of iets eraf wassen tot we het kwijt zijn. We kunnen niet hopen en wachten tot we opnieuw mogen beginnen. We moeten het hiermee doen, met elkaar.

Gaat dat zien!
Het toneelstuk is alleen nog vanavond en morgen te zien in de Tolhuistuin om 20:00 uur. Het is een combinatie van actualiteit en persoonlijke verhalen, zodat overal wel herkenning in schuilt. Ik ben er zeker door gegrepen en ben aan het denken gezet over wat afkomst nou eigenlijk betekent. Zijn we uiteindelijk niet gewoon allemaal hetzelfde?

city-lost-me-300x208

 

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 7 september door:

Marijn Sterre Huijers

Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen. Daarom ben ik ook bij De PIT beland. Ik vind het super leuk om actief bezig te zijn met ditjes en datjes zoals schrijven, lezen, acteren, muziek maken, fotograferen en zo kan ik nog wel even door ratelen. Wat mij drijft is vertellen en gehoord worden, in wat voor vorm dan ook. En omdat ik zo’n enorme levensgenieter ben, hang ik meestal niet alleen de slingers op, maar blaas ook de ballonnen, bak de taart en nodig iedereen uit. Want het leven is nou eenmaal een feest en dat moet gevierd worden.

Posts
Marijn Sterre
Huijers