Close

Verhaal

Citadel Aleppo

Vroeger had ik jou als een normale plaats gezien. Zoals het park waar ik elke dag naartoe ging. De school waar ik een hekel aan had omdat ik bang voor alles was. Voor de examens, de boeken, voor het eind, het eind van elk jaar. Afscheid nemen.

Tegenwoordig is er iets veranderd. Ik zie je nu als een hemel waar ik nooit meer naar kan reizen behalve als ik dood ben. De afstand tussen ons wordt steeds groter. Het is nu vijf jaar geleden. Hang ik nog steeds aan jouw muur? Of is de muur verdwenen?

Over jou
Ik wilde jouw verhaal vasthouden om mijzelf terug te vinden. Om te realiseren dat ik mijzelf ben, dat mijn ziel steeds ademt. Het zuiver wat bij jou hoort.
Je bent één van de oudste middeleeuwse kastelen in het Midden-Oosten, door de mammelukken gebouwd, meer dan 100000 jaren duurde dat en nu ben je binnen vijf minuten verwoest. Wat een onrecht, oorlog.

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 28 juli door:

Riham Makieh

Ik ben 17 jaar en kom uit Syrië. Toen ik 10 jaar was begon ik met schrijven. Ik zie schrijven als een hobby. Het geeft mij een gevoel van geluk, ook als ik iets verdrietigs schrijf. Ik zit nu op een school om Nederlands als tweede taal te leren en ik wil heel graag in de toekomst oogarts worden.

Posts
Riham
Makieh