Close

Review

Gast, stop met ontkennen!

Een goed boek kun je elk seizoen lezen. Voor mij is het dus zomer als ik In Seizoenen van Judith Visser lees. Lyrische recensies! Je kunt je dus voorstellen dat ik met veel verwachtingen aan de bijna 400 pagina’s begon.

Heftig verhaal
In seizoenen is geschreven vanuit 2 perspectieven, die van David Vogel en zijn moeder, Annabel Wismar. De achterkant van het boek geeft al weg dat dit een heftig boek gaat worden. En dat blijkt het ook te zijn. Annabel krijgt kanker en er is niks aan te doen. Ze heeft nog maar een paar seizoenen te leven. Er komt echter wel een nieuwe kans op beterschap op hun pad. Een speciale kliniek in Leuven (België) behandelt alle patiënten die in Nederland officieel uitbehandeld zijn. Deze nieuwe mogelijkheid om toch nog beter te worden grijpt ze met beide handen aan. Net zoals haar zoon, David, die met vol optimisme aan het traject begint.

Obsessie
David heeft het niet makkelijk met de hele situatie rondom zijn moeder, wat logisch is maar hij slaat af en toe een beetje door. Een vleugje realisme kan er bij hem niet bij. Ondertussen strandt zijn huwelijk en droogt zijn carrière als schoolfotograaf op. David leeft in zijn eigen wereldje. Hij verlangt obsessief naar een meisje, Penny, die jaren geleden zijn vriendinnetje was. Alles in zijn hoofd draait om Penny, al heeft hij haar sinds het uit ging nooit meer gezien. Wanneer hij een achtste groeper ziet die ontzettend op Penny lijkt en zij contact met hem zoekt om foto’s voor haar vriendje te maken, gaat de obsessie een hele verkeerde kant op..

Dagboek
Met Annabel gaat het ondertussen ook niet goed. De behandelingen werken amper en ze is ontzettend ziek. Ook zij vlucht weg in een eigen wereld, die van haar dagboek waar ze in schreef toen ze als klein meisje telkens naar dezelfde camping ging met haar ouders. Daar ontmoette ze Robbie, haar eerste (en enige?) liefde. Tijdens het verhaal lees je ook kleine stukjes uit dit dagboek, de kleine Annabel was dolgelukkig. Logisch dus dat ze wegvlucht in deze mooie herinneringen!

Eentonig
Helaas loopt het boek niet erg goed af, iets wat ik na 30 pagina’s al kon voorspellen. Op 1 plottwist (wat niet direct impact had op het verdere verloop van het verhaal, het verklaarde alleen wat details) na was het verhaal vrij voorspelbaar, wat het gelijk al een stuk minder aantrekkelijk maakt om te lezen. Het is niet dat ik er niet door heen kwam, de schrijfstijl is prima, het blijft alleen een beetje eentonig. Daarbij vind ik dat de manier van spreken van Annabel en David te veel op elkaar lijkt. Bij twee verschillende karakters hoort een bepaald onderscheid in toon. Dit mistte waardoor de eentonigheid versterkt werd.

Gast, accepteer gewoon wat er aan de hand is en stop met ontkennen!’

Het is geen makkelijk verhaal. Ik heb wel respect voor Judith Visser om zo’n heftig verhaal (gedeeltelijk gebaseerd op persoonlijke ervaringen) op te schrijven. De emoties zijn (uiteraard) zwaar, maar David blijft tijdens het verhaal heel optimistisch. Een grote muur natuurlijk, om zichzelf en zijn moeder te beschermen tegen de werkelijkheid. Hoewel ik begrijp waarom dit was, kwam er een punt halverwege het boek dat ik me hier vreselijk aan begon te irriteren. ‘Gast, accepteer gewoon wat er aan de hand is en stop met ontkennen!’ Is iets wat ik uit frustratie uitgekraamd heb. Het was pas bij bladzijde 349 dat ik de ‘overtuigende emoties’ zoals ik las in de recensies, herkende. Vanaf dat moment kon ik echt meeleven met de personages en werd het verhaal (qua emoties) geloofwaardiger! Het eind raakte me dus wel degelijk, het heeft alleen wel even geduurd..

Al met al, is In Seizoenen een aanrader? Ik ben persoonlijk niet heel enthousiast, zoals waarschijnlijk wel duidelijk is geworden. Niet het eerste boek wat ik zou lezen onder het genot van een kopje thee, al maakt het einde veel goed!

Toch nieuwsgierig geworden? Ren maar even gauw naar de boekwinkel dan!

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 21 juli door:

Inge de Groot

Hi there! Ik ben Inge, 18 jaar oud en ik houd van voetbal, vele soorten muziek en schrijven! Er is niet echt iets wat je perse over me moet weten. Alleen dat ik ongecontroleerd mezelf kan zijn in vele situaties, graag nieuwe mensen leer kennen en soms een enorme fascinatie kan hebben voor bepaalde woorden omdat ze geweldig klinken. (Zoals de woorden ‘fascinatie’ of ‘klinken’!) Daarbij vraag ik me soms ook af hoe je een uitroepteken uitspreekt. Daaag!

Posts
Inge
de Groot