Close

Review

De Groeten vanaf Oerol #2

Met de slaap nog in mijn ogen sta ik om 04:30 ’s ochtends bij het duinmeertje van Hee te wachten op het begin van een voorstelling bij zonsopgang. Het festival is net pas van start gegaan, en in stijl heb ik maar anderhalf uur geslapen, doordat het de avond daarvoor nét iets te gezellig was met de andere vrijwilligers in café de Vijfpoort.

Opening festival
Het Oerol-festival wordt dit jaar geopend met de voorstelling van Compania Sharon Fridman. Als mieren dwalen we in slierten door het duinlandschap naar de kern van onze burcht waar vijftig dansers ons ontvangen. We nemen plaats op boomstammen langs de rand en volgen de bewegingen van de dansers met onze ogen.

Het is meditatief om naar te kijken, met op de achtergrond de zee, maar het blijft meer op een afstand dan nodig zou zijn.

Het is een levend schilderij. Rustig bewegen de mensen zich voort, hun eigen leefomgeving creërend, een met de natuur. Het is meditatief om naar te kijken, met op de achtergrond de zee, maar het blijft meer op een afstand dan nodig zou zijn. Ook al wordt het publiek op het eind uitgenodigd om samen met de dansers een lange slinger te vormen, komen we niet veel nader tot elkaar vind ik.

IMG_1864Werkend aan programma bord in de backstage.

Try Outs
Overdag, tussen het werken door bij het Oerol café voor vrijwilligers, zag ik de eerste try outs van We Are Here van Nineties Productions/Paradiso Melkweg Productiehuis en de Ilias van Oostpool. Twee compleet verschillende voorstellingen, maar allebei een onderliggende zoektocht naar betekenis in het leven. Waar draait het leven eigenlijk om? In ieder geval niet om de kleine beslommeringen van het dagelijks leven. De astronaut Michael Collins uit We Are Here kan zich net zo weinig bekommeren om welk fucking merk cornflakes hij wil in de supermarkt, als de oorlogsheld uit de Ilias die terugkeert uit de oorlog.

Ik word verrast door zes piano’s die in een grote kring midden op het strand staan, bespeelbaar voor wie maar wil.

Piano’s op het strand
Om tien uur ’s avonds kom ik aan op het strand, met een fles jutter (typische Terschellingse kruidenbitter) onder arm. Ik word verrast door zes piano’s die in een grote kring midden op het strand staan, bespeelbaar voor wie maar wil. De wind maakt er ook gretig gebruik van en blaast door de gaten en kieren, hij bespeelt de valse snaren. Magisch om zo te spelen in de wind.

Gaat dat zien!
Ben je ook op dit fantastische eiland of heb je plannen voor volgend jaar? Check dan hier de website van Oerol!

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 11 juni door:

Blogger

Judith Rijsenbrij

Ik ben een theaterbeest, en een muziekbeest, en eigenlijk het liefste allebei tegelijk. Ik wil daar de hele tijd mee bezig zijn. Ik studeer nu Kleinkunst aan het Conservatorium in Antwerpen maar probeer tussen alles door ook te blijven schrijven voor de Pit over alles wat ik op het podium voorbij zie komen!

Posts
Judith
Rijsenbrij