Close

Review

Voordat ik vergeet…

Voordat wij vergeten, voordat wij vergeten en niemand ons meer kan helpen herinneren. Ieder jaar zijn we twee minuten stil voor dat wat we niet mogen vergeten. Maar hoe belangrijk is het om iets wat al verdwenen is te blijven herdenken?

Toen ik aan dit grote avontuur begon had ik eigenlijk geen theaterervaring, zeg maar gerust geen enkele. Maar daardoor leek het me juist ook leuk om het acteren een keer te proberen. Door een advertentie op Facebook (van de PIT, wat toevallig), besloot ik me aan te melden voor een bijzonder project. Ik had nog nooit van ‘Theater na de dam’ gehoord, maar al snel kwam ik erachter wat het precies inhield en wat voor grote betekenis dit bijzondere concept voor velen heeft.

Getuigenissen
Theater na de dam‘ gaat elk jaar op zoek naar theatermakers met de vraag of zij speciaal voor 4 mei een nieuwe voorstelling willen maken over de Tweede Wereldoorlog. ‘Toen jij verdween, kreeg ik jouw trein,’ is bijvoorbeeld gemaakt onder leiding van Ilon Lodewijks met jongeren uit Amsterdam, zoals ik.

Bombardementen, vluchten, onderduiken, worden opgepakt; je kunt het je niet voorstellen.

Om onze voorstelling op te zetten, gingen we in gesprek met ouderen. Ouderen die getuigen zijn geweest van gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog, die wij ons nooit zouden kunnen voorstellen. Bombardementen, vluchten, onderduiken, worden opgepakt; noem het maar op, het komt allemaal voorbij.

Intens moment
De ouderen uit Amsterdam-Noord stelden zich tijdens de gesprekken enorm voor ons open. Door ons hun verhalen te vertellen leerden we hen steeds beter kennen en zo konden we de herinneringen uiteindelijk omzetten naar een theatervoorstelling. Ik denk dat dit eerste proces voor mij het meest intense moment is geweest tijdens het maken van deze voorstelling.

De oorlog lijkt zo ver weg, maar komt nu opeens heel dichtbij.

Nog steeds worden de mensen die toen verdwenen zijn gemist. Nog steeds kunnen ze maar met moeite over bepaalde gebeurtenissen praten. De oorlog lijkt zo ver weg, maar komt dan opeens heel dichtbij.

006-Toenjijverdweenkreegikjouwtrein-8481

Verdwenen herinneringen
Bij de daarna volgende repetities zijn we vooral bezig geweest met het creëren van korte beelden, scènes en liedjes, naar aanleiding van de gesprekken die we hebben gevoerd. Ik had zelf eigenlijk geen idee hoe de voorstelling er uit moest komen te zien. We hadden geen begin, geen eind, alleen maar vage herinneringen samen geregen.

We hadden geen begin, geen eind, alleen maar vage herinneringen.

Al gauw merkten we dat ‘Toen jij verdween, kreeg ik jouw trein’ niet zoals een standaard toneelstuk in elkaar zat, en dat het dat ook helemaal niet moest worden. Nee, geen voorstelling waarbij je neer wordt gezet als publiek en anderhalf uur stil zou zitten en luisteren. Hier zouden we gaan wandelen door bijna verdwenen herinneringen, die straks, als de ouderen met wie wij hebben gepraat er niet meer zouden zijn, misschien ook wel zouden verdwijnen.

Welkom in 1940
Tot op de dag van onze generale repetitie zijn er nog dingen veranderd, verdwenen en erbij gekomen. Maar onze voorstelling stond er. De proloog, de rondleiders die je door de herinneringen begeleiden, het middenstuk, de scènes, zelf geschreven liedjes, monologen en het eindstuk. Alles was klaar om gezien te worden, maar vooral om herdacht te worden.

Zolang wij blijven herdenken, is het nog niet verdwenen.

Want zolang wij blijven herdenken, is het nog niet verdwenen. Ook als de herinneringen generaties terug gaan, tientallen keren naverteld en bijna uit het oog verloren. We kunnen er van leren. Als het ons dierbaar is en wij de verhalen vertellen van hen die dat niet meer kunnen, tot die tijd zijn zij en hun verhalen niet vergeten. Welkom bij de jeugdvoorstelling: “Toen ik verdween, kreeg ik jou trein”. En dit is hoe het begon. Het was voor mij een hele mooie en bijzondere ervaring om aan mee te werken.

004-Toenjijverdweenkreegikjouwtrein-8364

Wees er snel bij!
Onze voorstelling is gisteravond al in première gegaan, maar vanavond – donderdag 5 mei 2016 om 20:00 uur – speelt er nog één in de Tolhuistuin, jouw laatste kans. Om te reserveren, stuur een e-mail naar reserveren@tolhuistuin.nl. Kaarten kosten €7,50 (incl. 1 consumptie). Voor meer informatie klik je hier

Als je niet kan komen kijken, niet getreurd. Ieder jaar spelen er weer nieuwe voorstellingen van Theater Na de Dam door heel Nederland.

(Foto’s van Kevin Kwee.)

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 5 mei door:

Marijn Sterre Huijers

Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen. Daarom ben ik ook bij De PIT beland. Ik vind het super leuk om actief bezig te zijn met ditjes en datjes zoals schrijven, lezen, acteren, muziek maken, fotograferen en zo kan ik nog wel even door ratelen. Wat mij drijft is vertellen en gehoord worden, in wat voor vorm dan ook. En omdat ik zo’n enorme levensgenieter ben, hang ik meestal niet alleen de slingers op, maar blaas ook de ballonnen, bak de taart en nodig iedereen uit. Want het leven is nou eenmaal een feest en dat moet gevierd worden.

Posts
Marijn Sterre
Huijers