Close

Interview

Even bellen met… Keja Klaasje Kwestro

In de zomer van 2015 zag ik Keja Klaasje Kwestro voor het eerst spelen in de voorstelling Sun City II, op het Over ’t IJ Festival. Later bewonderde ik haar in het Bellevue Lunchtheater in Uit Diep Blauw. Op dit moment speelt ze het stuk De gelaarsde poes, een ‘vertaling’ van het gelijknamige sprookje. Door het zien van al haar werk, werd ik erg benieuwd naar deze talentvolle actrice. Zodoende belde ik haar op voor een interview en dat werd een super gezellig gesprek.

De Gelaarsde Poes is de nieuwe familievoorstelling van Pieter Kramer (regie), Don Duyns (tekst) en Alex Klaasen (liedteksten) van het Ro Theater, bekend van De Zere Neus van Bergerac en Lang en Gelukkig. In de hoofdrollen niet de minste namen: Arjan Ederveen, Wart Kamps, Alex Klaasen, Maarten Heijmans, Dick van den Toorn en… Keja Klaasje Kwestro.

Keja Klaasje, hoe is het om te spelen in De gelaarsde poes?
Het is heel anders dan ik gewend ben, maar het bevalt me heel goed. De afwisseling vind ik heel erg leuk. Het is een drie uur durend spektakel met reuzen, prinsessen, koningen, veel verkledingen, liedjes, spelende poezen en een boerinnetje, en dat maakt het allemaal heel leuk.

Veel ruimte voor eigen inbreng is bijzonder, dan maak je de voorstelling echt met z’n allen.

Tijdens de repetities was er veel ruimte om uit te proberen en je met het script en het verloop van het verhaal te bemoeien. Ondanks dat de regisseur niet alles goed keurde was er veel ruimte voor eigen inbreng. Ik vond dat heel bijzonder, omdat je zo’n voorstelling dan écht met z’n allen maakt.

Tijdens de tour ligt het stuk behoorlijk vast, maar omdat we het zo’n 83 keer spelen veranderen er langzaamaan wel dingen. Voor de voorstelling komen we altijd bij elkaar en soms vindt iemand dat er iets veranderd moet worden. Je groeit zelf ook heel erg door zo’n voorstelling vijf keer per week te spelen in ruim drie maanden. Je speelt erg op elkaar in en de voorstelling wordt zo steeds beter.

1De eerste en de laatste uitvoering zullen erg van elkaar verschillen. Er is sowieso een groot verschil, omdat de poes in het begin werd gespeeld door Bart Rijnink en nu door Maarten Heijmans. Ook Wart Kamps en Arjan Ederveen wisselen wel eens in hun rollen.

Heb je ook wel eens in een voorstelling gespeeld die je eigenlijk niet zo leuk vond?
Ja, soms lukt een voorstelling niet, als het publiek het niet leuk vindt. Soms zijn er ook voorstellingen die je zelf niet zo geweldig vindt, maar het publiek wel. Dan kun je daar weer voldoening uit halen. Vooralsnog heb ik in elke voorstelling wel plezier. Natuurlijk is de ene voorstelling leuker dan de andere, maar het is altijd tijdelijk, dus dat is dan weer fijn.

Wat is de leukste voorstelling waarin je tot nu toe hebt gespeeld?
Hmmm… Daaruit zou ik echt niet kunnen kiezen, elke voorstelling is zo anders. Mijn afstudeervoorstelling was heel leuk, want daar speelde ik een heel bazig meisje. De Tantes vond ik ook heel leuk, want daarin was ik een jongetje van twaalf. In De gelaarsde poes speel ik weer een rijke kroonprinses. Ik heb ook in Poppenhuis gespeeld en dat was ook heel leuk. Ja, eigenlijk is het allemaal gewoon heel erg leuk. Ik kan niet echt een keuze maken.

Het is leuk dat je mag schreeuwen, huilen en op de grond mag liggen en gillen.

Wat vind jij nou zo leuk aan acteren?
Ik word denk ik gewoon heel erg gelukkig van acteren en de tijd die ik erin stop. Vroeger al op mijn toneelclubje in Leiden, waar ik vandaan kom. Later werd dat groter en ging ik er meer tijd in stoppen. Ik vind het leuk dat ik allemaal pakjes aan krijg en dat mensen die pakjes speciaal voor jou maken. Het is ook gewoon heel leuk dat je mag schreeuwen, huilen en op de grond mag liggen en gillen. In het normale leven doe je dat niet zo vaak.

Wat ik ook heel leuk vind aan mijn vak is dat je op projectbasis werkt met andere mensen. Elke keer werk je keihard aan een voorstelling en als dat voorbij is begin je weer aan het volgende met een nieuwe groep mensen. Soms is dat fijn, dan ben je wel klaar met die mensen en soms is dat jammer, want doordat je die mensen vijf keer per week ziet gedurende zo’n project raak je goed bevriend met elkaar.

Is er ook iets stoms aan acteren?
Uhm… Teksten leren… Dat is niet echt de leukste bezigheid, maar dat valt ook wel weer mee. Over het algemeen gaat het teksten leren me best goed af, het is vooral de tussenfase – de fase dat je de tekst half kent en half nog niet – die heel irritant is. Verder heb je soms geen zin, dan wil je een dagje vrij, maar ja, dat heb je bij elke baan wel.

In het stuk Sun City II had je wel enorm veel tekst, hoe deed je dat?
Ja, dat was echt blokken, dat waren 29 pagina’s aan monologen. Ik ben acht dagen met vakantie gegaan en heb ook echt acht dagen wel een paar uur per dag geleerd, anders lukte dat niet.

“Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent,” dat is een waarheid als een koe.

Met het leren van Sun City heb ik het script heel vaak hardop gelezen. De hele lijn moet in mijn hoofd komen en dat deed ik door het in het geheel te lezen. Bij andere stukken, de niet-monologen, ga stukje voor stukje ik gewoon heel hard stampen.

In Sun City zat een duidelijke maatschappelijke boodschap, vind je het leuk om in stukken te spelen met zo’n boodschap?
Ik vind het wel heel leuk als een stuk echt ergens over gaat, bij Sun City was die boodschap heel letterlijk, maar De gelaarsde poes en Uit diep blauw bijvoorbeeld zijn verhalen waar de boodschap in verpakt zit, die afwisseling vind ik heel leuk.

Roosendaal, 08-12-2015. Beeld uit de voorstelling "De gelaarsde poes" van het Ro-Theater. Foto: Leo van Velzen.
Een citaat van de gelaarsde poes is: “Het gaat er in het leven niet om wát je bent, maar om wat de mensen dénken dat je bent.”
Ja klopt, maar later in de voorstelling komt de poes daarop terug, dan zegt hij: “Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent”, dat is waar het stuk over gaat en dat is natuurlijk een waarheid als een koe.

Elke dag heb ik een ander motto, ik doe eigenlijk maar wat.

Het is een sprookje en daar zit natuurlijk altijd een ware moraal in, maar het is niet zo dat dat echt mijn levensmotto is.

Wat is jouw levensmotto dan wel?
Haha, ik ben denk ik niet zo van de levensmotto’s. Elke dag heb ik weer een ander motto.

Wat is die van vandaag?
Daar ben ik nog niet achter, dat komt vast in de loop van de dag ineens binnen en dan denk ik: “ja, dat is belangrijk”. Nee, ik ben niet echt van de motto’s, ik doe eigenlijk maar wat.

Je bent ook wel te zien op tv, vind je het leuker om op het toneel te staan of voor de camera?
Die keuze zou ik eigenlijk niet zo kunnen maken. Ik heb tot nu toe niet echt grote rollen gespeeld voor de camera, dus op dit moment ligt er voor mij wel wat meer uitdaging in het theater, omdat ik daar veel mooie en grote rollen mag spelen. Misschien vind ik theater daarom toch iets leuker, maar eigenlijk kan ik het niet met elkaar vergelijken. Het is allebei leuk en de afwisseling is leuk.

De afwisseling?
Draaien is leuk, omdat je heel erg hecht wordt met de rest van de cast en alle medewerkers, zeker met een vaste rol. Ik heb nu twee keer met vaste rol in een serie gespeeld, in Noord Zuid en in Mannen van dokter Anne die in het najaar op tv komt. De draaidagen zijn ontzettend lang, werkdagen van elf uur zijn niet ongebruikelijk.

Theater en tv kun je eigenlijk niet met elkaar vergelijken.

Je bent dus de hele dag met elkaar bezig een goed product te leveren, van de mensen van de make-up tot aan de regisseur en de rest van de cast. In het theater raak je zeker ook gehecht aan elkaar, maar draaidagen voor televisie zijn veel langer. Je bent ook veel meer met elkaar onderweg, soms zit je twaalf uur van huis. Als je dan een paar draaidagen achter elkaar hebt zijn dat de enige mensen die je ziet. Met theater kan je ’s avonds ook nog wel wat anders doen.

12Het theater heeft dus toch wel z’n voordelen?
Wat leuk is aan theater is dat het elke dag anders is en dat je het elke dag weer opnieuw moet maken met elkaar. Het kan zijn dat een acteur op een avond iets ineens op een heel andere manier zegt of iets heel anders doet en dan moet jij daar weer op inspelen en dat maakt elke dag weer een beetje anders. Daar kun je elkaar in uitdagen, zo kun je proberen iemand aan het lachen te krijgen in een scène of ineens net iets anders doet waardoor je je medespelers verrast. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat iemand tijdens een voorstelling iets anders deed dan afgesproken en dat ik het daar niet mee eens was, maar meestal is het wel leuk als iemand iets anders doet. Soms kom je er ook na dertig keer spelen achter dat het veel leuker is om iets op een andere manier te zeggen dan je al dertig keer had gedaan.

Hoe zie jij jezelf later, ben je dan nog steeds aan het acteren?
Ja, ik denk het wel, ik zou eigenlijk niet weten wat ik anders zou moeten doen. Ik vind het heel leuk en doe het heel graag. Ik krijg leuk werk en leuke rollen aangeboden dus ik zie geen reden om iets anders te overwegen. Misschien blijf ik dit wel doen tot mijn pensioen.

Ik heb niet zoveel meer te wensen, behalve nog meer mooie rollen en volle zalen.

Ik heb niet zoveel meer te wensen, behalve dat er mooie rollen blijven komen en dat er nog veel voorstellingen mogen komen die slagen, dat de zalen vol zitten en mensen het goed vinden.

Zou je het overwegen ooit te regisseren?
Ik heb eigenlijk nooit gedacht aan regisseren, dat is ook een heel ander vak. Ik ben nu nog heel blij als actrice en heb nog niet de behoefte om mijn werkveld uit te breiden. Ik ben nu eigenlijk wel op mijn plek, maar ik weet natuurlijk niet hoe dat later is.

Gaat dat zien!
De gelaarsde poes speelt nog t/m 28 maart en is op 3 t/m 6 maart te zien in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Let op, de verkoop gaat hard. Heel hard. Tickets koop je hier!

https://youtu.be/dXVAatk6MNs

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 23 februari door:

Blogger

Nikki Verhoeven

Hoi, ik ben Nikki. Ik vind kunst, cultuur en mensen ontzettend interessant en daar blog ik over voor De PIT. Zelf maak ik muziek en houd van koken, lezen en schrijven. Op zaterdag ben ik barista in de leukste koffiezaak van Amsterdam!

Posts
Nikki
Verhoeven