Close

PITHit

PITHIT: Joni Mitchell – Blue

Ruim een jaar geleden lanceerden wij onze nieuwe rubriek ‘de Pithit’ waarin wij jullie ‘maandelijks’ een must listen zouden voorschotelen. Het succes was echter niet zo daverend, er zijn dan ook maar luttele Pithits verschenen. Na een gigantisch lange radiostilte besloten Koen en ik dat het nu wel welletjes is. Muziek is van levensbelang en daarom ook de Pithit!

Met Blue van Joni Mitchell als startschot zullen jullie in het nieuwe jaar overgoten worden met klassiekers, afwisselend één van Koen en één van mij, opdat het jaar 2016 met geen mogelijkheid stilletjes voorbij kan gaan.

Blue
Om te beginnen met Blue. Op het eerste gezicht lijkt dit album misschien een gewone aan een scharing gitaarliedjes van een singersongwriter met pijn in haar hart, maar niets is een groter understatement dan dat.

Mitchell’s teksten zijn de beschrijving van wat je hoort, en andersom is de muziek de belichaming van het gevoel dat je krijgt bij de teksten.

Ja, Blue is een album vol liefdesliedjes, maar in zijn genre wel het beste wat ik ooit ben tegengekomen.

Strike against the nerves
Het album komt heel diep binnen omdat het simpelweg ook van diep komt, of zoals Joni zegt: ‘It strikes against the very nerves of other peoples lives, and in order to do that, it has to strike against the nerves of your own.’ Mitchell’s teksten zijn de beschrijving van wat je hoort, en andersom is de muziek de belichaming van het gevoel dat je krijgt bij haar tekst.

Grenzeloos
Joni’s prachtige muziek en prachtige poëzie vallen zonder oneffenheden samen, omdat ze zonder compromis worden vrijgelaten uit éénzelfde persoon. Joni trekt haar innerlijk in verschillende talen naar buiten, waarbij zowel haar tekst als haar muziek de zangeres in helder licht laten zien.

Noch in tekst, noch in muziek beoogt Joni Mitchell iemand anders te zijn dan Joni Mitchell.

Noch in tekst, noch in muziek beoogt Joni Mitchell iemand anders te zijn dan Joni Mitchell. Hierdoor representeren haar nummers haar open en bloot in alle uitingsvormen die daarbij worden gebruikt. Mitchell’s teksten zijn als het ware de beschrijving van wat je hoort, of andersom; de muziek is de belichaming van het gevoel dat je krijgt bij haar tekst.

Wie is Mitchell eigenlijk?
Joni Mitchell (Alberta, 1943) is Canada’s meest bekende zangeres. In de jaren ’60 trad ze vooral op in folk-clubs, waarna ze steeds befaamder werd. Haar meest geroemde album is hetgeen we hier bespreken: Blue. Mitchell leverde veel kritiek op de maatschappij en politiek in haar liedjes. Later ging ze zich ook bezighouden met schilderen, poëzie en fotografie.

Joni-Mitchell_article_story_large

Niet van het album
Joni heeft zich tal van stijlen en genres eigen gemaakt, dus ik wilde je Goodbye Pork Pie hat niet onthouden; een nummer wat oorspronkelijk van Charles Mingus is. Joni heeft er later tekst op gemaakt: niet alleen over de melodie, maar ook over de solo’s. Dit levert een geweldig en vreemd resultaat op.

Voor de liefhebber:
Joni Mitchell praat in prachtige zinnen, dus een interview beluisteren is, zeker voor s’avonds laat, de moeite waard: Interview Joni Mitchell of: Blue documentary.

Ga luisteren dat album
Je kan lang lullen over kunst en cultuur (muziek valt hier in mijn optiek onder), maar woorden zullen toch altijd de ervaring inperken of in het beste geval vervormen. Luister dus het album hier, (of luister het niet en vier het zelfbeschikkingsrecht; maar weet dan dat je een gouden album misloopt.)

Woorden zullen toch altijd de ervaring inperken of in het beste geval vervormen.

Banquet
Verder moet je ook Banquet, één van mijn favoriete nummers van een ander album van Mitchell, geluisterd hebben. Dit heeft een prachtige tekst op prachtige muziek, veel meer kan ik er niet over kwijt.

https://www.youtube.com/watch?v=Z1EVlcdZIvU

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 26 december door:

Blogger

Lotte Sarembe

Toon Tellegen schreef eens een verhaal over een egel die elk zijweggetje dat hij tegenkwam móést inslaan. Die neiging heb ik ook. Ik moet altijd op tijd vertrekken want in de straten waardoor ik fiets zie ik zoveel gevels, luchten en mensen, dat ik vergeet op tijd te komen. En kom ik ooit te vroeg, dan kijk ik graag mensen, of ik luister naar hun gesprekken. En telkens als iemand een goeie grap maakt, barst ik (mij onopvallend opstellend in de achtergrond) in lachen uit. Ik vind het erg belangrijk dat mensen ‘gezondheid!’ zeggen als ik nies, ook tijdens een toets. Van mensen die in gezelschap met hun telefoon bezig zijn en leraren die hun macht misbruiken, spreek ik schande. Ik ben verslaafd aan Lays Paprika Ribbel Chips. Ik laat muziek graag mijn oren binnenkomen en zij komt daarna weer uit mijn mond tevoorschijn. Daarnaast vind ik de autobiografieën van andere pit-crew members heel leuk, en hoop ik met deze bio ook bij te dragen aan het leesplezier van een ander.

Posts
Lotte
Sarembe