Close

Review

Hollandse Luchten III: de Radicalisering van Sadettin K.

“Sadettin Kirmiziyüz komt wederom met politiek geëngageerde, ultra persoonlijke voorstelling waarin hij zichzelf, de wereld en de islam onder de loep neemt,” zo’n intro zou ik kunnen geven. En dat klopt ook wel. Toch kan ik hier niet zomaar een recensie over schrijven. Is dit wel een theatervoorstelling? Sadettin vraagt het zichzelf ook af.

Grote invloed
Je gaat zeker niet met een opgelucht gevoel naar huis van Hollandse Luchten III: De Radicalisering van Sadettin K. “Hoe kan het toch dat àlles wat we tegenwoordig zeggen en doen, hoe klein en persoonlijk het ook is, zo enorm veel invloed kan hebben op de wereld en onze toekomst en het bestaan?

Is dit wie hij is? Hij zou willen dat hij er nog om kon lachen, maar het lukt hem niet meer.

Op onze aarde die met 107.200 km per uur om een ster heen draait? Een ster. In een groot niks, één grote leegte.” Ik lach. “Is dat grappig?” vraagt Sadettin. Is dit wie hij is? Of speelt hij nu het personage Sadettin, die speelt wat hij speelt en zegt wat hij zegt? Hij zou willen dat hij er nog om kon lachen, maar het lukt hem niet meer.

Tapdansen en Turkengrappen
Vroeger kon Sadettin in pijnlijke situaties nog denken: “Dit komt in de voorstelling! Wat een geniale scene wordt dat! En dan speel ik dit karakter en lalala, gegarandeerd lachen!” Maar hij kan het niet meer, dat tapdansen op een vulkaan. De Turkengrappen zijn op; valt er überhaupt nog wat te lachen?

Tank als troon van de haat
Op het toneel staat een tank, gebouwd van oude decorstukken. Er komt rook uit. Soms haat Sadettin het ding, soms is het zijn troon. Het is ook een keukentafel waarvan het aanvoelt alsof ik er aan kan zitten, samen met Sadettin die zijn hart lucht. Want zo voelt het ook, dit ultra persoonlijke betoog of verhaal of anekdote van Sadettin die zoekt naar een betekenis en plek voor zichzelf in deze chaotische wereld.

Hij kan het niet meer, dat tapdansen op een vulkaan.

Vader zijn
En naar die betekenis voor zijn zoon. Zelf net vader geworden denkt Sadettin na wat hij hem wil meegeven, hoe zijn zoon later ook trots op zijn vader kan zijn. Sadettins’ vader was zijn eigen held, maar heeft hem wel altijd geleerd zo min mogelijk Turks te zijn. Dat terwijl zijn moeder hem waarschuwde dat hij ook een moslim is, en af en toe over zijn schouder moet blijven kijken.

11402863_874607219298470_1213694254788455821_o
Naar Syrië om ergens bij te horen

Enerzijds wil hij niets liever dan zich distantiëren van al die terroristen in de wereld, anderzijds kan hij er ook in komen dat jonge mannen, zoals hij zelf ook had kunnen zijn, naar Syrië vertrekken. Want ze willen ergens bij horen; bij een groter geheel. Liever dat dan in die grote leegte te moeten blijven staren in een land waar niemand het voor hen lijkt op te nemen.

De zaal uit
Tegen het einde aan loopt iemand de zaal uit: “ik begrijp je niet,” zegt de man nog voor hij wegloopt tijdens de pijnlijke grap die Sadettin aan het einde maakt. Ik begrijp die man ergens wel, want naar het einde toe lijkt Sadettin zich te verliezen in zijn frustraties. Toch begrijp ik Sadettin ook.

Wijkagent
Dat de voorstelling niet enkel tot theater behouden blijft, blijkt ook uit het feit dat er een wijkagent opgebeld is. Als beveiliging voor de voorstelling, omdat het over moslims en de islam enzo gaat. Aldus Sadettin: “De theaterdirecteur belt me tijdens de repetitie: “Ja, ik wilde even laten weten dat ik toch even de wijkagent heb geïnformeerd. Gewoon, voor de zekerheid weetje wel.”” “Dankjewel…” had Sadettin teruggezegd, “dankjewel…”

Een groter geheel
Ergens bij willen horen. Iedereen wil ergens bij horen, onderdeel zijn van een groter geheel. Je blijft jezelf de vraag stellen: “waar verhoud je je tot, tot wie, tot wat?” Ik ben er zelf dagelijks naar opzoek. Sadettin heeft gelijk: het nieuws is een eeuwig wiel waar je op vast zit dat maar blijft rollen, het houdt nooit op. Ik wil niet meer op die manier eenzijdig beïnvloed worden.

Ik ben sinds kort opgehouden met het nieuws volgen in kranten en op het NOS.

Ik lees de krant niet meer
Ik ben sinds kort dan ook opgehouden met het nieuws volgen in kranten en op het NOS. Ik lees nog graag artikelen van de Groene of de Correspondent, maar het nieuws volg ik niet meer. Want kan ik nog het woord ‘moslim’ of ‘islam’ horen zonder het te refereren aan een negatief gevoel? Als 99% van wat ik daarover hoor en lees in het nieuws gerelateerd is aan oorlog en terrorisme? Kan ik dat? Ik hoop het. Maar ik sluit me er steeds meer voor af.

Zware kost
Je gaat zeker niet met een opgelucht gevoel naar huis van Hollandse Luchten III: De Radicalisering van Sadettin K. Sadettin zal geen antwoorden geven op al zijn vragen, maar zal heel eerlijk met je zijn. Ik zal ook eerlijk zijn, dit is zware kost. Maar dat ís het ook. En dat is meer dan de moeite waard.

Dit was een eerste try-out die ik heb gezien. De voorstelling is tot 10 oktober in Frascati te zien, daarna tourt Sadettin door Nederland, om dan in december weer af te sluiten in Frascati. Ik denk dat ik zeker nog een keer zal gaan kijken!

Reacties

Nog geen reacties

Gepost op 2 oktober door:

Blogger

Judith Rijsenbrij

Ik ben een theaterbeest, en een muziekbeest, en eigenlijk het liefste allebei tegelijk. Ik wil daar de hele tijd mee bezig zijn. Ik studeer nu Kleinkunst aan het Conservatorium in Antwerpen maar probeer tussen alles door ook te blijven schrijven voor de Pit over alles wat ik op het podium voorbij zie komen!

Posts
Judith
Rijsenbrij