Close

Review

Jonge Harten Festival

Buiten je eigen bol is alles spannend en nieuw! Iedereen die zich in Amsterdam voelt als een vis in het water herkent toch vast ook dat het voor een Amsterdams guppie heerlijk kan zijn om diens kom af en toe te verlaten. Zo kwam het dat ikzelf het hoge noorden eens ging bezoeken. Ik ruilde de Amsterdamse stadsmuren in voor die van Groningen om daar het festival Jonge Harten mee te maken.

Veel theatervoorstellingen staan daarbij op het programma, die staan dus vast. De sfeer, liefde en avonturen nog niet. Maar zou niet ieder festival voor deze basisbehoeften garant moeten staan? Ik besloot Jonge Harten daarop te testen. Daarnaast wilde ik ontdekken wat Jonge Harten en de stad Groningen zo bijzonder maken.

Kletsen met vreemden
Tijdens een festival ben je nooit alleen, maar een twee uur durende treinreis in je eentje uitzitten, dat is echter wat anders. Vanaf het station vol gehaaste lieden stapte ik in een coupé die zich snel vulde met verstekelingen. Stiekem gluurde ik naar de dichtstbijzijnde levende ziel en trok tenslotte mijn mond open. ‘Wat is het koud buiten hè’. Het was er uit voor ik het wist. Het weer! Wat een dooddoener. Verontschuldigend keek ik de coupé rond. Ogen staarde mij eerst onthutst aan maar ik bleek toch een gesprekspartner aan de haak te hebben geslagen en toen wij al geruime tijd geamuseerd praatte over het verschil tussen het Amsterdamse leven en dat van buiten de stadsmuren, geschiedde het. Men volgde mijn voorbeeld. Alle passagiers hadden mij op het eerste gezicht eenzame reizigers geleken. Het bleek dat allen net als ikzelf op ontploffen hadden gestaan, snakkend naar wat sociaal genoegen, want na mijn aftrap was de gehele coupé in conversatie verheven.

Iedere passagier had om hetzelfde verlegen gezeten; het leven samen delen.

Druk pratend werd plots lief en leed met elkaar besproken.

In Groningen aangekomen banjerde ik door de straten op weg naar het festivalterrein, een anti-kraakpand gelegen aan het centrale plein. Binnen bleken de studenten van de Groningse kunstacademie Minerva uit hun dak te zijn gegaan. lichtprojecties, 3D-beelden en gigantische muurschilderingen goten het gebouw in een nieuw jasje. Vergapend wees men elkaar op details wat een leuke manier is om met onbekende mensen in gesprek te raken. Op die manier sprak ik een van de vele vrijwilligers van het festival. Naarmate ik er meer leerde kennen werd mij duidelijk dat zij allen propvol zitten met passie voor het festival. De liefde voor theater en kunst zit in hun harten opgesloten, hun enthousiasme slaat op het publiek over.

Naarmate ik meer voorstellingen zag begon in het publiek te herkennen. Ik voelde de band die ontstond doordat wij festivalgangers de verslaving aan theater delen. Tijdens oogcontact met mede toneelfanaten wisselde ik steeds vaker een blik van verstandshouding uit. Meestal ontsproten die uit de totale verbijstering over fantastische toneelstukken zoals de Tafel, Bobby Baxter of Haar naam was Kate. Al deze toneelstukken gaven een nieuwe kijk op de wereld, precies zoals de leus van het festival luidde; No Filter. Alles uit het leven krijg je als publiek rauw op je dak. Jouw achtergrond en verleden bepalen daarbij de invalshoek waarnaar jij oordeelt en hoe je het toneelstuk ervaart.
De makers van de toneelstukken bleken zeer toegankelijk. Na de voorstellingen was het vaak mogelijk om samen met hen een drankje te drinken in het aangrenzende café. Ze zijn allen jong en relaxed, ze staan open voor andermans visies. Over het algemeen hoorde ik om mij heen alleen maar verzuchtingen van welbehagen als ik mij na de voorstelling onder het publiek weer naar de uitgang begaf. De toneelstukken proberen hun toeschouwers een vernieuwde visie op de werkelijkheid mee te geven. Het festival draagt niet voor niets de ondertitel ‘No Filter’ dat verwijst naar ieders manier van kijken naar de werkelijkheid. Zo opende het stuk Ro-Bot – van speelgroep Draak- je ogen voor de ethische wrikpunten rondom technologie van de toekomst; Wat gebeurt er als de door mensen geschapen robots zich tegen de mens in het harnas keren?! Bij De Tafel werd je geconfronteerd met de alledaagsheid der dingen, onze behoeften en manier van omgang. Het was een enorm intiem toneelstuk waarbij het publiek werd betrokken in het stuk. Een uitnodigend gebaar vergeleken bij de vervreemding die je als toeschouwer voelt tijdens het stuk Haar naam was Kate, over de opkomst en de ondergang van de popster Kate . Griezelig hoe geïdealiseerde popsterren tot het uiterste kunnen worden gedreven!

De Groningse kunstacademie Minerva weet haar leerlingen anders ook goed op niveau te krijgen, de academie laat overal haar sporen na. Naast het festivalhart hangt ook het Groninger museum -dat net zo bontgekleurd is als alle studenten fietsen- vol met kunst van plaatselijke kunstenaars. Wat een kunstzinnig volkje, waar haalt men hier de inspiratie toch vandaan?

`s Nachts ontwaakt de energie. Zij schuilt in de kwieke pas van avondpassanten, glunderend bewegen zij zich van het ene naar het andere café. Het is een drukte van belang. Zondagochtend liep ik door de Groningse lanen. Overdag staan bontgekleurde fietsen als markeringen in de stad alsof de jonge eigenaren willen laten weten dat ze nog bestaan. In aangrenzende huizen klinkt bulderend gelach. Katers worden daarbij uitgezongen want ’s nachts, als de kat van huis is dan dansen de muizen, en wow wat kunnen die Groningers dansen. Een en al gezelligheid.

Jonge Harten voldeed aan mijn opgestelde lijstje van festival eisen. Naast de basisbehoeften stond het festival garant voor bruisende energie, creatieve vibes, het verschaffen van nieuwe inzichten, het tonen van alle soorten media en boven al op zijn Gronings; het delen van je lot met andere mensen. Na een weekend Jonge Harten stapte ik dan ook voldaan de trein in op weg naar huis. Ik sloeg mijn boek open maar werd al snel uit mijn fictieve wereld getrokken door een nieuwkomer die bruusk bij mij de coupé in schoof. De geur van het smakelijk maal in zijn handen walmde mij tegemoet. Mijn maag knorde. Ik grimaste opgelaten. “Patatje delen?” vroeg hij met een grijns. Een Groninger in hart en nieren dacht ik. “Delen”? Ja graag!

Reacties

Nog geen reacties

Laat een bericht achter

Gepost op 11 februari door:

Event

Sofie Hollander

Posts
Sofie
Hollander