Close

Interview

Interview met Wolflady

Een telefonisch interview met Sharon Kovacs (1990), hoofdpersoon in de IDFA documentaire Wolflady.

Het bijzondere aan deze docu is dat niet alleen de mooie kanten van het artiestenleven worden getoond, maar ook de problemen, worstelingen en de drugs. De film maakte erg veel indruk op me en ik was dan ook ontzettend blij dat ik de kans kreeg Sharon wat vragen te stellen.

Waarom ben je begonnen aan het maken van Wolflady?
“Het leek me sowieso een uitdaging om een documentaire over mezelf te maken maar daarnaast ook juist te laten zien hoe dit maakproces verloopt, de emoties die erbij komen kijken. Meestal als ik een docu zie heb ik namelijk het idee dat alles altijd een beetje mooier gemaakt wordt, ik wilde mijn eigen film echt puur houden en de dingen die er normaal uitgeknipt zouden worden er juist in laten…”

Vond je het niet erg moeilijk om continue gefilmd te worden?
“In het begin had ik er wel moeite mee. Het is het ook gewoon erg vreemd om ineens allemaal camera’s op je gericht te hebben. Maar het maakte het wel makkelijker dat ik met iemand samenwerkte die ik vertrouwde en die dicht bij me stond. Ik denk dat de beelden hierdoor nog puurder en persoonlijker zijn geworden en het zo dus ook minder moeite kost voor mij om mezelf te zijn. Het materiaal zou er waarschijnlijk totaal anders hebben uitgezien als ik geen klik had gehad met de filmploeg.

Kende je die filmploeg dan ook al goed van tevoren?
“Nee, toen nog niet. Maar dat is gelukkig goed uitgepakt.”

In Wolflady zeg je ook op een gegeven moment dat je “helemaal naar de kanker moet gaan om goede muziek te maken” Hoe sta je daar nu tegenover?
“Daar denk ik nu wel anders over. Eigenlijk heb ik dat met veel dingen uit de docu, hij is namelijk drie jaar geleden opgenomen. In het begin van je muziekcarrière denk je dat muziek voortkomt uit pijn en alles wat daar mee te maken heeft. Maar nu ik mijn leven wat beter op orde heb, presteer ik ook beter. Op het moment dat ik die uitspraak deed moest ik een nummer zingen met pijn. Ik was nog veel aan het ontdekken en riep dingen waar ik nu heel anders over denk.

Doe je nu dan ook wat je wil doen?
“Jazeker! Ik denk alleen wel dat wanneer je mij 3 a 4 jaar geleden had gevraagd hoe dat dan zou gaan ik dit nooit had verwacht. Ik doe precies wat ik wil doen maar zag de weg hiernaartoe anders voor me.”

Toen ik begon was ik heel onzeker, dit is nu gelukkig wel aan het veranderen. Nu heb ik echter angst over hoe ik moet gaan beschermen wie ik ben met alle druk in de muziekindustrie. Hoe blijf ik bij mezelf met zo veel meningen om me heen .

Heeft het zijn van een twijfelaar en perfectionist nu nog steeds invloed op je?
“Ik denk dat perfectionisme wel goed is in mijn geval, ik blijf de lat altijd hoger leggen. Ik ben nooit klaar, dat is ook wel vermoeiend want je kan ook nooit zeggen dat je ergens trots op bent of stilstaan bij wat je hebt bereikt omdat je alweer verder aan het kijken bent hoe je alles nog beter kunt maken. Het is wel moeilijk om zo perfectionistisch te zijn omdat je zo streng voor jezelf bent terwijl dat eigenlijk niet altijd nodig is. Maar ik moet wel zeggen dat ik dat ook steeds meer leer, om stil te staan bij dingen die er toe doen en niet meteen door te rennen. Het is belangrijk om te genieten van de dingen die ik doe of heb bereikt.”

Hoe zit het nu met jouw drugsgebruik, een groot thema in de film?
“Ik heb vroeger wel geëxperimenteerd, maar doe het nu al heel lang niet meer. Ik denk dat ik een paar jaar geleden gewoon verveeld was en geen doel in het leven had. Op het moment dat ik dat wel kreeg, het maken van muziek, werd ik wakker geschud – ik kwam in een andere wereld terecht, werd omringd door nieuwe mensen en had eindelijk iets om naartoe te werken. Ik denk dat ik me gewoon een tijd in kringen bevond waar mensen zich de hele dag alleen maar doelloos zaten te vervelen. Ondertussen heb ik voor mezelf gekozen en ben ik de uitdaging aangegaan. Ook omdat ik wist dat het slecht zou zijn om door te gaan zoals ik bezig was. Deze periode zorgde er ook weer voor dat ik ook echt alles heb gegeven, ook omdat ik iets had van, het is nu of nooit. “

Hoe denk je nu uiteindelijk over de documentaire zelf? Blij met het resultaat?
“Jaaa, ik ben er super blij mee, het is heel vet om te zien wat voor traject je hebt afgelegd en de groei die je hebt doorgemaakt. Je leert ook een hele hoop over jezelf, je ziet jezelf op een hele andere manier dan normaal, zowel de goede als de slechte kanten. Ik ben er vooral heel erg blij mee maar ben ook benieuwd wat de rest ervan vindt.”

Wat voor tip heb jij voor beginnende/jonge artiesten?
“Blijf bij jezelf en heb geduld. Er zijn zo veel mensen in de muziekindustrie, maar zet gewoon een pad uit voor jezelf en werk naar één van die doelen op dat pad toe. Maak al je keuzes met je ogen gericht op dat doel. Dan kom je er vanzelf.”

Wolflady was te zien op het IDFA.

Reacties

Nog geen reacties

Laat een bericht achter

Gepost op 24 november door:

Blogger

Indra Schrage

Hoi! Wat leuk dat je dit leest. Ik ben Indra, mijn volwassenheid nog pril doe ik van alles en nog wat, zo ook voor de PIT. Ik organiseer evenementen en schrijf blogs, over opera bijvoorbeeld. Maar eigenlijk vind je mij overal, bij elke kunstvorm. Ik heb een ontzettend brede interesse (niet alleen wat over kunst&cultuur) en ben net zo chaotisch. Maarrrr zonder chaos kan er niets nieuws ontstaan 😉

Posts
Indra
Schrage