Close

Miscellaneous

Wijksafari overstijgt een theater- voorstelling

Beste Adelheid Roosen,

Allereerst moet ik u een bekentenis doen. Ik werd altijd een beetje zenuwachtig van community art en kreeg dan ook spontaan rode vlekken in mijn nek als ik dacht aan ‘ervaringstheater’. Voor Wijksafari, een vier uur durende locatievoorstelling vol ontmoetingen met buurtbewoners, zou ik de dag van tevoren worden gebeld met instructies. U begrijpt, ik stapte met knikkende knietjes op de fiets om op zoek te gaan naar het opgegeven adres. De wandeling van Wijksafari, door de Utrechtse wijken Ondiep, Overvecht en Zuilen met verhalen van de buurman, maakte echter indruk.

In Overvecht fiets ik door perfect aangeharkte tuintjes met kozijnen vol met porseleinen beeldjes van kefferhondjes en beschermengeltjes. In één van de huisjes wordt ik ontvangen door Elly. Ze vertelt over Moniek, een Friezin die jaren geleden naar Overvecht is verhuist. Moniek komt zelf wat later binnen. Ze was even haar hond uitlaten. We krijgen groentesoep, roggebrood met Friese nagelkaas en Fries suikerbrood. Moniek vertelt over de hechte buurt en hoe ze daar bij een verhuizing, zwoegend achter een kruiwagen met spullen, eindelijk werd geaccepteerd. Ze vertelt over haar mislukte afspraakjes met mannen, dat ze altijd kinderen had gewild en over haar grote spijt: dat ze als echte Friezin niet kan schaatsen. Elly vertelt over haar leven en dat heel lang alles voor haar werd besloten: haar vader koos haar studie, haar man wilde kinderen. Ze vertelt over hoe ze het gevoel had dat het leven je soms overvalt en voorbij raast.

Ondergedompeld in onbaatzuchtige gastvrijheid en ongekende openhartigheid lopen we door de wijk Ondiep. Een auto met een harde beat snijdt ons de pas af. Er zitten twee zwaar gesluierderde vrouwen in en er stapt een vrouw uit die een prachtig lied zingt begeleid door een gitarist achterin. Als we verder lopen staat verderop een groepje jonge Marokkaanse jongens op scooters ons op te wachten. Normaal zou ik er met een boogje omheen zijn gelopen maar nu stap ik beduusd en angstig bij een van hen achterop. Ik heb namelijk nog nooit op een scooter gezeten. Ik sla schuchter een arm om hem heen en luister naar zijn verhaal over Marokko, zijn geboorteland.

We doen mee aan een Antilliaanse bingo en krijgen een kleurrijk petje. We worden door Melih meegenomen naar het huis van Pierre, een kleurrijk figuur die ik vaker zag fietsen in de binnenstad. Hij vertelt over een ongelukkig kantoorleven in pak en de keuze voortaan altijd kleurrijk door het leven te gaan. Pierre is een fenomeen in Utrecht en steekt kleurrijk af tegen de grijze massa. Hij vertelt over zijn geboorteland, de gebatikte stoffen en heldere kleuren. Hij vertelt ook over de blikken op straat die getekend zijn door afkeuring en onbegrip maar soms ook verwondering en ontzag. Melih neemt ons mee op zijn reis; een reis door de wereld van transgender, homoseksualiteit en dienstplicht in Turkije. Hij noemt zijn adoptievader Pierre een mannelijke paradijsvogel. En dat is hij: kleurrijk, eigenzinnig en wondermooi.

Wijksafari overstijgt een theatervoorstelling. Het doet me luisteren naar een wijkbewoner die ik tot voor kort nooit had zien staan. Het vertelt het verhaal van een man die ik altijd had afgedaan als ‘rare kwibus’. De voorstelling is wat theater werkelijk moet doen: verhalen vertellen die interfereren in het dagelijks leven. Dank daarvoor! Fietsend naar huis mijmer ik over andere verhalen die zich voltrekken op straat, bij de kebabzaak of de kapster, waar ik helemaal geen weet van heb. Ik zou graag afsluiten met een vraag die me al dagen bezighoudt: hoe kwam u tot deze mensen met deze bijzondere verhalen?

Hartelijke Groet,

Xandry van den Besselaar

Reacties

Nog geen reacties

Laat een bericht achter